Na 50 jaar groeit er weer bos op de berg waar haar familie woont
“Deze lente had ik het voorrecht om de bomen te zien planten. Ik stond er gewoon naar te kijken, en dacht: ik heb hier vijftig jaar op gewacht. Mijn hart liep over van vreugde.” Dat zegt Vivienne Shaffer, een derde-generatie landeigenaar in de Appalachen, terwijl ze toekeek hoe de eerste inheemse boomsoorten weer wortel schoten in de grond van haar familie. Vijftig jaar wachten. En dan dit moment.
Een berg met een geschiedenis De Appalachen strekken zich 2.000 mijl uit van Alabama tot de Canadese kust. Eeuwenoude bergen waar afgelegen gemeenschappen nog steeds tradities bewaren zoals zuidelijke volksgeneeskunde. Een plek waar verleden en heden samenkomen, en waar noordelijke en zuidelijke ecosystemen elkaar ontmoeten tot een van de meest biodiverse landschappen op aarde.
Wil je op de hoogte blijven en het laatste HAPPY news ontvangen in je mailbox? Meld je aan voor onze Substack!
Maar sinds de Europese kolonisatie werd die rijkdom vooral geëxploiteerd. Van de jaren 1800 tot de jaren zeventig was Appalachia de belangrijkste bron van Amerikaanse steenkool. Letterlijk de motor achter de industriële opmars van de Verenigde Staten. Maar tegen een hoge prijs.
“Wat de mijnbouwbedrijven deden was binnenkomen en al het waardevolle hout kappen, de rest gewoon wegbulldozeren. Ze boorden door tot de kolenlaag, bliezen alle rotsen weg, schepten de kolen op en moesten dan de bergen terugleggen en inzaaien.”
Michael French
Het resultaat is overal nog zichtbaar: kale, soortenarme landschappen met platgedrukte bodems, geërodeerde hellingen en ontbost terrein overgenomen door invasieve planten. “We hebben overal stukken voormalige mijngrond die gewoon gras zijn, terwijl het ooit bos was,” zegt Anna Branduzzi, Reforestation Coordinator bij Green Forests Work. “Zonder onze interventie zouden ze nooit meer functioneren als natuurlijk ecosysteem.”
24 soorten
In 2024 begon One Tree Planted samen met Green Forests Work aan herstel op 68,9 hectare voormalige mijngrond in Pennsylvania. Ze plantten 24 soorten inheemse bomen en struiken: Amerikaanse hazelaar, noordelijke rode eik, suikeresdoorn, wilde pruim.
Niet zomaar een paar bomen. Een generatieproject om veerkrachtig, onderling verbonden en ecologisch gebalanceerd bos terug te brengen. Vogels die weer terugkomen Naarmate de bomen groeien, worden versnipperde bossen weer aan elkaar geweven. Een soort migratiesnelweg voor wilde dieren. Volwassen, divers loofbos is essentieel voor bosafhankelijke diersoorten, zoals de Cerulean warbler — een zangvogel die een van de meest dramatische populatiedalingen onder vogelsoorten doormaakte de afgelopen decennia.
Als de bomen terugkomen
Dan klinkt het vogelgezang weer door de bergen. Wetenschap met een hart Herbebossing is een precieze wetenschap. Maar zoals Shaffers verhaal laat zien, is het ook diep persoonlijk. Eeuwen van houtkap, landconversie en mountaintop removal mining hebben een enorme tol geëist van Appalachia’s natuurlijke erfgoed én de lokale gemeenschappen.
Samen met de mensen die er wonen, wordt nu hersteld wat allang hersteld had moeten worden. Niet alleen bossen. Ook waardigheid voor een regio die zoveel heeft doorstaan. 🌳🐦💚
