En het belangrijkste: in deze gebieden mag je helemaal niets uit de zee halen. Geen vis, geen schelpdieren, niks. De vijf gebieden worden vanaf 1 juli 2026 officieel zogenoemde no-take zones. Zo krijgen ecosystemen de kans om zich te herstellen en kunnen dieren er weer veilig eten, leven en zich voortplanten.

En daar valt behoorlijk wat te beschermen. Onder het water liggen onder andere gigantische kelpwouden, rotsriffen, diepe onderzeese kloven en kwetsbare koraalgebieden. Het zijn belangrijke leef-, voedsel- en broedgebieden voor bedreigde soorten zoals de geeloogpinguïn, de Nieuw-Zeelandse zeeleeuw en verschillende soorten albatrossen.

Bijzonder is ook hoe het gebied wordt beheerd. De reservaten worden samen beheerd door het Department of Conservation en Kāi Tahu, de lokale Māori. Daarmee wordt de traditionele Māori-visie op het beschermen en verzorgen van de natuur, kaitiakitaka, ook formeel doorgetrokken van het land naar de oceaan.

Daar ging overigens niet zomaar een paar vergaderingen aan vooraf. Het proces begon al in 2014 en er werd ruim tien jaar gewerkt aan overleg met lokale gemeenschappen en Indigenous partners. Nu staan er negen gespecialiseerde rangers klaar om de gebieden dagelijks te monitoren en de bescherming te handhaven.

En Nieuw-Zeeland is nog niet klaar. De overheid onderzoekt ondertussen ook de definitieve grenzen van een mogelijk zeereservaat. Voor de natuur komt de bescherming geen moment te vroeg. De geeloogpinguïn, of hoiho, loopt op het vasteland van Nieuw-Zeeland een ernstig risico om lokaal uit te sterven. Juist daarom is het belangrijk om niet alleen naar losse natuurgebieden te kijken, maar naar het hele systeem: van bergen tot zee.

Soms is natuur beschermen dus niet ingewikkelder dan één ding besluiten: hier laten we de natuur even met rust. En vervolgens zorgen dat die afspraak ook echt wordt nageleefd. 🌊🐧

bron: oceanographic magazine